اهلی کردن و اصلاحِ نژاد عبارت است از فرآیند تکامل مصنوعی که توسط انسان صورت میپذیرد. انسان مجموعهای از برخی حیوانات را که دارای ویژگیها و قابلیتهای خاصی است برمیگزیند و ویژگیهای برتر را انتخاب نموده، آنها را از طریق تکثیر این حیوانات که دارای آن ویژگی برتر هستند پایدار مینماید؛ اما او ازدیاد نسل حیواناتی را که دارای ویژگیهای ناخوشایند و نامطلوب میباشند، انجام نمیدهد. به این ترتیب با گذر زمان، دامها از ویژگیهای مورد پسند دامدار بهرهمند شده و از صفاتی که او نمیپسندد، فارغ میگردند. این موضوع برای فرد دامدار - به عنوان مثال - واضح و روشن است. به این ترتیب میتوان تصور نمود که این روش در بستر زمان به پیدایش انواع مرغهایی که دارای ویژگیهای دلخواه هستند، یا انواع سگهایی که در اندازه، شکل و حتی مقدار خشونت متفاوت هستند؛ و نیز انواع کبوترها و سایر موارد منجر شود.
فرآیند تثبیتِ ویژگیهای مطلوب در پرورش حیوانات، منوط به رویدادن جهشهای مفیدی است که از دید دامدار، برخی گونههای دام را از دیگر گونهها برتر مینماید. البته اکنون و بهدنبال پیشرفت علم ژنتیک، میتوان جهشهای مفید را در آزمایشگاه و بر اساس نیاز شبیهسازی و سپس آنها را در یک گلهء دام پیادهسازی و تکثیر نمود.
*********